هر که را با خط سبزت سر سودا باشد
پای از این دایره بیرون ننهد تا باشد
من چو از خاك لحد لاله صفت برخيزم
داغ سوداي توام سر سويدا باشد
تو خود ای گوهر یکدانه کجائی آخر
کز غمت دیده مردم همه دریا باشد
از بن هر مژه ام آب روانست بيا
اگرت ميل لب جوي و تماشا باشد
ظل ممدود خم زلف توام بر سر باد
كاندر آن سايه قرار دل شيدا باشد
چشمت از ناز به حافظ نکند میل آری
سرگرانی صفت نرگس رعنا باشد